Ukryta wiadomość:
http://www.4shared.com/file/11i9DcOs/harry_potter_and_the_goblet_of.html?

( - Ufam ci.

- Po tym wszystkim?)

~~...~~

- Widziałam cię. To był przebłysk. Leżałaś na mokrej posadzce, cała blada. A nad tobą wysoki chłopiec, spoglądający na ciebie z triumfującym wyrazem twarzy. Tak się bałam. Ale przeżyłaś i byłaś cała i zdrowa, więc zapomniałam o tym wszystkim. Rok później znów… Harry stał naprzeciw wyjącego wilkołaka i był zaledwie o krok od śmierci z jego rąk. Lecz przemilczałam to, a potem Snape przy śniadaniu wspomniał, że profesor Lupin jest… i wmówiłam sobie, że to i tak nic nie znaczy. Przynajmniej dopóki nie nastał trzeci rok i Turniej Trójmagiczny… wizje i przeczucia nawiedzały mnie tak często, że odnalazłam rządzący nimi mechanizm. Rozdrażnienie i niepokój przychodziły, gdy któraś z drogich mi osób była narażona na jakiekolwiek niebezpieczeństwo. A w wizjach widziałam groźby śmierci, z których na szczęście żadna jeszcze się nie spełniła.

Przez korytarz przebiega głośny, obleśny rechot głosów ochrypłych od prowokujących krzyków. Na kilka sekund przestają oddychać.

- Nigdy nic nie mówiłaś… wizje… Ale czemu teraz?

- Ponieważ widziałam Harry'ego przychodzącego nam na ratunek.

- Czy…?

- Tak. I była bardziej wyraźna niż kiedykolwiek wcześniej.

~~...~~

Wczorajszą drogę do lochów pamięta jak przez mgłę. Mijane korytarze rozmazują mu się we wspomnieniach, tworząc ciemną papkę. Dziś natomiast idzie powoli. Ma dużo czasu na pozbieranie myśli.

( - Musisz pytać?

- Tylko wtedy, gdy chcę znać odpowiedź.)

Postacie z portretów wołają coś za nim czasami, jak zwykle, gdy wędruje skrótami, prowadzącymi do podziemi. Często dają mu rady i uważają, że każdej z nich powinien wysłuchać i skorzystać z ich wielowiecznego doświadczenia. Kiedy zauważają, że Harry ich nie słucha, przyłączają się do niego, przemykając przez złociste ramy. Kilka pięter niżej tworzą już dziwaczny pochód, któremu przewodniczy Harry Potter, a na którego końcu, pobrzękując zazielenioną od trawy zbroją, spieszy sir Cadogan.

Dotarcie Harry'ego do lochów obwieszcza pisk zaklęcia bezpieczeństwa założonego przez strażników, którym nie podobała się jego nocna wizyta. Obwieszczenie wszystkim w zamku, iż Wybraniec zszedł właśnie na najniższy poziom wydaje się im odpowiednią karą, dopóki nie widzą, iż do pochodu postaci z obrazów dołącza także duża grupa młodszych członków Zakonu, którą muszą teraz rozgonić. Gryfon uśmiecha się złośliwie pod nosem, szerokim łukiem omijając zdenerwowanych strażników.

Przy drzwiach Sali przesłuchań stoją już niczym dwaj wyniośli wartownicy Ron i Lupin. Ten pierwszy robi krok do przodu i unosi wysoko dłoń.

- Przybij piątkę, stary! Mamy tę przeklętą fretkę! – Harry, zacisnąwszy zęby, uderza lekko w jego wyciągniętą rękę. Zmusza się nawet do oddania triumfującego uśmiechu, a potem odwraca się w stronę Lupina, który wygląda, jakby miał do niego kilka nie cierpiących zwłoki pytań. Potter niemal niezauważalnie kręci głową. Remus wzdycha, ale daje za wygraną.

- Chciał przesłuchania ze świadkiem – mówi Lupin, krzywiąc się nieznacznie. Harry czuje się, jakby ktoś uderzył go pięścią w brzuch. Tylko Ron wydaje się nie rozumieć, o co chodzi. – W czasach pierwszej wojny aurorzy nie kłopotali się przesłuchiwaniem śmierciożerców w humanitarny sposób. Po upadku Voldemorta opinia publiczna wymusiła na Ministerstwie przyznanie przesłuchiwanemu świadka – bezstronnej osoby, która dopilnowałaby zachowania wszelkich granic. Chodziło głównie o udowodnienie, że jesteśmy lepsi niż śmierciożercy. Żądanie świadka przez Draco może świadczyć o tym, iż wierzy, że może zostać przez nas okrutnie potraktowany.

- Albo chce przekazać komuś wiadomość – stwierdza Harry szeptem i zamyka na chwilę oczy. Tak. Draco chce podać komuś najpewniej zaszyfrowane informacje. – Kto?

- Nie powiedział. Ma jednak jeszcze jedno żądanie. Chce ci coś powiedzieć przed rozpoczęciem przesłuchania.

Hary kiwa głową, więc Lupin kładzie rękę na gałce w drzwiach i uchyla je. Wchodzą do środka, obrzucając wzrokiem pomieszczenie. Draco siedzi na krześle wyprostowany z podniesioną głową, ale gołym okiem widać, iż drży lekko z zimna. Potter zastanawia się przez chwilę, czemu Malfoy nie ma na sobie peleryny, którą mu wczoraj zostawił, a potem przeklina w myślach strażników. Musieli zabrać ją, odprowadzając Draco na noc do celi.

Lupin odchrząkuje i siada na krześle za stołem, wyczarowując przed sobą kilka kartek, na których zapisze zeznania. Wypełnia powoli pierwsze rubryki, nie spoglądając na Malfoya. Ron natomiast niemal dławi się w kącie śmiechem, najpewniej z powodu tego, jak wygląda jego największy, najbardziej zaciekły wróg. Spojrzenia Draco i Harry'ego spotykają się i obaj nie mogą powstrzymać się przed lekkim uniesieniem warg w reakcji na ceglasto-czerwoną twarz Weasley'a.

- Chcesz świadka – zaczyna powoli Harry, wpatrując się w twarz Draco i szukając czegoś, co mogłoby potwierdzić ich podejrzenia. Wszyscy od razu poważnieją, a powietrze gęstnieje tak, jakby wszystkie niewypowiedziane słowa jednak wydostawały się na zewnątrz, lecz zamiast wybrzmieć, bezdźwięcznie zawisały w pomieszczeniu.

- Po tym wszystkim

- Chcę. Chcę Dumbledore'a. – Malfoyowie nawet w lochach nie tracą swojej pewności siebie i tonu głosu, który wyraża żądanie, mające być niezwłocznie spełnione. Malfoyowie są zawsze tacy sami, niezmienni i oschli, i Harry przez chwilę wpatruje się w Draco z zaskoczeniem, jakby zapomniał, że Draco istotnie jest Malfoyem. Malfoyowie nie uważają niemalfoyów za drogich czy ważnych, są egoistami, a przecież żaden z nich - ani Draco, ani Harry - nie poświęcił jeszcze wystarczająco wiele, by pozwolić sobie na egoizm.

Proszenie Harry'ego, by pozwolił mu porozmawiać z dyrektorem Hogwartu, jest jak proszenie, by przez chwilę obaj byli egoistami. Choć na sekundę. Bo Dumbledore zawsze widzi w ludziach dobro. Zawsze daje drugą szansę. I wtedy Draco byłby wolny. Mogliby ciągnąć to szaleństwo – majowe szaleństwo - dalej. Harry przecież posiada nieskończone pokłady przebaczenia. Ale Harry już skończył z przebaczaniem. Bo Dumbledore niczym nieżywa, porcelanowa lalka zajmuje jedno z łóżek w skrzydle szpitalnym. Bo poduszka Hermiony jest co noc mokra od łez. Bo Ron wymyka się każdego ranka, a on nie wie dokąd. Bo Colin trzęsie się z powodu każdego głośniejszego dźwięku. Bo Luna i Ginny zniknęły miesiąc temu podczas odwiedzin w Norze. Bo Neville, bo Seamus, bo Dean. Bo Syriusz, bo Cedrick, bo Lilly i James. I wszyscy inni, którzy cierpią, cierpieli lub będą cierpieć z powodu Voldemorta, a Harry jest już zmęczony niemocą, bezsilnością, dostarczaniem złych nowin, walką, ale przede wszystkim, jest zmęczony rozdawaniem przebaczenia, które jest potrzebne ludziom tylko na chwilę – do momentu, w którym się nie odwróci i w którym będą mogli wbić mu w plecy parskający iskrami koniec różdżki.

- Dumbledore jest zajęty, Malfoy – mówi w końcu Ron, a każdy wyraz brzmi jak syk, tak mocno ma zaciśnięte zęby. Chce coś jeszcze dodać, ale jedno spojrzenie Lupina wystarcza, by zamknął usta. Na Harry'ego ono jednak nie działa.

- Właściwie… mogę poręczyć, że nie wyjdziesz stąd do zakończenia wojny, więc czemu miałbym nie poinformować cię, co zrobił twój kolega? – pyta zdawkowo Harry, a Draco odchyla się na krześle. Jego oczy zwężają się podejrzliwie.

- O co ci chodzi, Potter?

- O Zabiniego. I jego klątwę, którą chciał zabić Pansy. – Harry przygląda się, jak przez twarz Draco przebiega cień złości, który sekundę później jest już pod kontrolą. Zwyczajowa maska zakrywa wszystkie uczucia. Malfoy porusza lekko ramionami, rozcierając przy tym obolałe, związane magicznym promieniem nadgarstki. Na twarzy Pottera nie drga ani jeden nerw świadczący o tym, że jest mu przykro albo że współczuje. No cóż… Harry też ma dobry zestaw masek.

- Jak zwykle pleciesz głupoty, Potter – neguje, ostatnie słowo przeciągając w iście malfoyowskim stylu, o którym Harry już zapomniał, bo w głowie od maja dźwięczy mu wciąż chrapliwe, gardłowe, rozpaczliwe „Har-rry!".

- Już nie.

- Więc może przejdziesz do puenty? – Draco Malfoy próbuje pokazać, jak bardzo jest zniecierpliwiony, ale – co Harry uważa za całkiem zabawne – krawędzie jego głosu są miękkie i odrobinę postrzępione – wyziera zza nich chorobliwa ciekawość i może nawet złość, na samego siebie i na Zabiniego.

- Tak się składa, że klątwa trafiła Dumbledore'a, który odtrącił Parkinson i przez to sam nie zdążył się osłonić – cedzi przez zęby Ron, znów wtrącając się do rozmowy. Harry przez chwilę mruga, jakby zapomniał, że nie są sami, a potem zerka kątem oka na Lupina, który starannie zapisuje wszystko na kartce. Jest już w połowie pokryta równym, drobnym pismem. Wzrok Harry'ego znów skupia się na Malfoyu.

- Jako że Zabini… – Harry wypluwa nazwisko chłopca niczym pokrytego trucizną cukierka, a potem opiera ręce na blacie, zbliżając twarz do twarzy Dracona. – Jako że Zabini twierdzi, iż ta klątwa została wynaleziona przez niego i Malfoya – a nie sądzę, żeby twój tatuś bawił się z dziećmi – podasz nam przeciwzaklęcie. Teraz.

Draco zaciska dłonie w pięści za plecami i zaciska powieki, powstrzymując zdradzieckie pieczenie. – Mój ojciec zginął w czerwcu za moją niesubordynację, Potter – mówi, a jego głos w ogóle nie drży, co uważa za zrządzenie losu, biorąc pod uwagę słoną kroplę, która na szczęście zatrzymuje mu się na rzęsach. Nie. Przy. Wiewiórze. Otwiera oczy i widzi, że Harry wyprostował się i patrzy na niego ze zdziwieniem. Nawet Lupin podniósł głowę i najwyraźniej chciał coś powiedzieć, ale Draco nie mógł mu pozwolić się zdradzić. – Dobrze. W takim razie będę musiał się zadowolić prywatnym przesłuchaniem.

Harry znów pochyla się, wyciąga dłoń, którą chce położyć na podrapanym ramieniu i otwiera usta, układając je w kształt niepokojąco przypominający „D". Malfoy, jeśli to możliwe, odchyla się na krześle jeszcze dalej. Ręka opada do boku, piecząc i swędząc, a zielone oczy patrzą z wyrzutem i wyglądają na tak cholernie zranione, że Draco przez sekundę zastanawia się, czy dobrze zrobił. Zapada cisza, podczas której Malfoy patrzy w te oczy, a potem stwierdza, że już czas i mówi powoli i wyraźnie, z wysoko u niesionym podbródkiem i całą tą arystokratyczną nonszalancją: - To, co powiedziałem w maju nad jeziorem, to prawda.

- W maju nad jeziorem mówiłeś wiele rzeczy. – Malfoy wie, że Harry zrozumiał przekaz. Teraz próbuje tylko rozpaczliwie znaleźć tylną furtkę, drugie drzwi, które pozwoliłyby mu nadal wierzyć w kłamstwo.

- I każda jest prawdziwa.

Harry podchodzi do drzwi po omacku. Jego ręka szuka gałki odrobinę za długo, niczym dłoń ślepca. Lub szaleńca. W końcu odnajduje chłodny metal i zaciska się na nim kurczowo. – Wiedziałem. Wiedziałem. – Odwraca się do Draco. – Ale czemu teraz?

Malfoy znów zaciska powieki i powtarza sobie „chociaż matkę. Ojca nie dałem rady, więc chociaż matkę." Tym razem musi zmuszać się do otworzenia ust, do spojrzenia w twarz cholernego, dobrego Pottera i do powiedzenia: - Ponieważ wiem, gdzie one są (Luna i Ginny – dwa imiona wiszą w powietrzu, niewypowiedziane). – I ponieważ to jedyny sposób, bym spełnił zadanie, uratował matkę, byś mi zaufał i… i może nawet przeżył.

- Gdzie?

Nie powiem ci, bo tam pójdziesz. Sam, bez planu, bez obstawy. I zginiesz, do cholery! – Stary dwór Blacków, niedaleko Lancaster.

- Powiesz mi wszystko – żąda Potter twardym tonem. Malfoy kiwa głową i, chowając twarz za zasłoną włosów, zaczyna recytować listę haseł i zaklęć systemu zabezpieczeń.

Lupin podnosi głowę po raz drugi i spogląda w pustą twarz Rona. Dziwne. Przecież chodzi o jego siostrę, myśli.

~~...~~

Zawsze powtarzano mu, że w życiu trzeba stale walczyć. Honor, duma, przekonania i własne zdanie to tylko nieliczne z pretekstów. Walka ma w sobie w końcu coś arystokratycznego, walka to przedłużenie dyplomacji, a zdolność do walki to wykładnik przydatności do pełnej sukcesów egzystencji politycznej w przyszłości. Spryt i szybkość, gibkość i giętkość – walka jest piękna; pełna uników, wypadów, ataków. Walkę można określić przecież tak ogromną ilością metafor – on pamięta tylko kilka, coś o modliszce, o lwie i o wężu, ale jest pewien, że jest ich o wiele, wiele więcej.

Draco Malfoy ma lat jedenaście i jego błyszczące oczy wyrażają pełną wiarę w słowa Lucjusza, Narcyzy i ich najbliższych przyjaciół, których poznali zanim Draco się urodził.

Draco Malfoy ma lat dwanaście i wciąż ufa swoim rodzicom. Walka wciąż jest piękna, wciąż składa się z uników, wypadów i ataków, wciąż wymaga metafor. Tylko że teraz Draco nocami wpatruje się w martwe, szklane oczy sennej mary i już nie chce walczyć na śmierć i życie.

Szkoła jest bezpieczna. Tu walka kończy się zawsze śmiechem, ironicznym komentarzem, szlabanem lub straconymi punktami. Nie ma pustych oczu, tryskającej z ran krwi, oderwanych części ciała. Nie ma Lucjusza, który niczym groźny bóg wojny patrzy na ofiarę z góry i od niechcenia wymawia dwa słowa – tylko dwa, a Draco wciąż jest pewien, że nawet jedno z nich nie przeszłoby mu przez gardło. W szkole walka rodzi się z zazdrości albo, co zdarza się coraz częściej, dla zasady. Jest tylko jedna zasada. Żaden Ślizgon nie przejdzie obojętnie obok Gryfona.

Draco Malfoy ma lat szesnaście i przechodzi obojętnie obok Gryfona. Jego ojciec twierdzi, że Draco może już wreszcie naprawdę zacząć walczyć. Nie ze złości, zazdrości, pożądania, nie dla honoru i nie dla zasady. Draco ma teraz wyższe cele, cele Lucjusza i cele Voldemorta. Podbój świata, uprzedzenia, pozyskiwanie zwolenników. Zemsta. Kara. Reputacja. I ten ostatni, którego Draco nienawidzi z całego serca: przyjemność. Dlatego w szkole nie chce walczyć. Szkoda, że dociera to do niego tak późno. Miesiąc przed siedemnastymi urodzinami.

Głównym celem jest Harry Potter. Draco myśli, że wreszcie jego szaleństwo znalazło swoje usprawiedliwienie. Zielone oczy, czarne włosy, kościste nadgarstki i wystające żebra zna przecież tak dobrze, jak swoje własne odbicie w lustrze. Główny cel jest łatwy do osiągnięcia – skoro Draco potrafił raz wypowiedzieć dwa słowa (te dwa słowa i każdej nocy nienawidzi się coraz bardziej), potrafi także wypowiedzieć je po raz drugi. Czymże więc jest porwanie Pottera i doprowadzenie go do Czarnego Pana? A potem Potter umiera – cóż za głupie słowo i cóż za głupia podłoga – i Draco czuje jak jego żołądek wywija koziołki. Z jakiegoś nieokreślonego powodu. Bo może go wreszcie dotknąć? Jego lepkiego i bladego czoła? Voldemort chce to zrobić sam. – znów go prześladuje.

Draco ma lat siedemnaście, zakochuje się w największym wrogu, jest trenowany, by walczyć i nie może przestać śnić, więc prawie przestaje spać. Kiedy zaczyna myśleć, że treningi walki i czarów, które mają wykorzystać później przeciw Voldemortowi, są grą wstępną, nocami leży na łóżku i przeklina się, że pomyślał: grą wstępną do śmierci. Później uparcie wmawia sobie, że nigdy przez myśl nie przeszła mu śmierć. Chodziło o wojnę. Gra wstępna do wojny (śmierci – zawsze szepcze uczynny umysł).

Draco ma lat osiemnaście i zauważa, że świat wyśliznął mu się z rąk. Potter znajduje za murami Hogwartu, za które on może teraz wejść jedynie jako więzień. Jego ojciec… ojciec zwiedza kryptę Malfoyów. Matka jest gdzieś. A to gdzieś jest tam, gdzie Draco nigdy go nie znajdzie. Nie ma powrotu, nie ma drogi naprzód. Zostaje mu tylko szaleństwo, które sprawia, że jego sny mieszają się z koszmarami.

Draco ma lat osiemnaście i wreszcie wie, że żadna walka nie jest piękna. Wojna nie jest piękna.

Śmierć nie jest piękna.

Ale przecież pozostało mu szaleństwo. A wraz z szaleństwem pozostał maj.

~~...~~

Draco szybko kończy wymienianie wartowników i ostrzeżeń. A potem cichym, wyraźnym, malfoyowskim głosem żąda, by reszta przesłuchania przebiegła za zamkniętymi drzwiami, jedynie w obecności Lupina – o dziwo rezygnuje z reszty próśb – bo „tylko jego podejrzewam o posiadanie mózgu. Marchewkowa papka się nie liczy, a z twojej głowy, Potter, dobiega rozpaczliwe wołanie umierającego z głodu mózgojada".

Ron chyba po raz pierwszy nie reaguje na zaczepkę Malfoya. Wychodzi powoli z zamyślonym wyrazem twarzy. Harry patrzy na jego przygarbione plecy zdezorientowany. A potem kiwa głową na pożegnanie Lupinowi i obrzuca Draco smutnym spojrzeniem. Kiedy zielone oczy zwracają się w stronę drzwi, znów dochodzi go cichy głos Malfoya.

- Myślę, że nie ma sensu tego dalej ciągnąć, Potter. Świetnie się bawiłem, ale czas już zmienić dekoracje.

( - Nie powinieneś.)

Drzwi trzaskają tak mocno, że Draco ma przez chwilę wrażenie, że zaraz wypadną z zawiasów. Słyszy, że coś opiera się o nie po drugiej stronie, a potem ciężko osuwa na posadzkę. Zapada cisza. Draco otwiera oczy i wtedy jego policzek atakuje pięść Lupina.

- Dziękuję, profesorze.

( - Ale i tak ufam.)

~~...~~

W maju nad jeziorem Draco Malfoy mówi wiele rzeczy. I każda z nich jest prawdziwa.

Zabawne, że dopiero wtedy, gdy zostaje zbyt mało czasu, wreszcie dostrzegamy jak bardzo się myliliśmy. Wyczuwając zbliżającą się wojnę (śmierć – podpowiada uczynny umysł) lista priorytetów wywraca się do góry nogami. Zadziwiające, jak nisko znajdują się teraz dawne cele, rzeczy, które kiedyś cieszyły, a jak wysokie miejsca zajmują chwile i przelotne uciechy. I Harry (Potter jest mój – syczy, a potem powietrze przeszywają krzyki. On sam zaś zaciska powieki, dłonie przyciska do uszu i przywołuje w myślach miotłę. A na niej triumfującego, czarnowłosego szukającego i modli się). I Harry, który półleży oparty o drzewo. I który patrzy na niego zamyślony. I wyciąga dłoń, dotykając jego twarzy. Księżyc odbija się w jego oczach, kiedy przekrzywia głowę i pyta, czy mogą jeszcze dziś trochę polatać.

Draco wstaje, łapie jego dłoń i podciąga go do pionu. Potem całuje każdą z wyraźnie zarysowanych kostek i uśmiecha się kącikiem ust. Ciągnie go przez błonia w kierunku szopy na miotły.

W maju nad jeziorem Draco Malfoy mówi wiele rzeczy. I każda z nich jest prawdziwa.

Ale jeszcze więcej mówi w szopie na miotły. A potem trochę wzdycha, trochę mruczy, trochę bełkocze i trochę szepcze. A potem nawet zasypia, bez snów i bez koszmarów, pod atramentowym niebem przykryty złoto-czerwonym szalikiem.

~~...~~

- Draco.

- Czarny Pan zabił mojego ojca, ponieważ nie przyprowadziłem mu Pottera, Lupin. Nie pozwolę, żeby moja matka też zginęła za moje błędy. – Remus przez chwilę wpatruje się w wypełnione złością, srebrzyste oczy.

- Wróciłeś do niego – stwierdza w końcu, opadając na oparcie krzesła. Kartki z zeznaniami idą w zapomnienie.

- Wróciłem. – Draco porusza ramionami, próbując ulżyć piekącym nadgarstkom. Lupin zauważa gest i macha różdżką. Z cichym kliknięciem kajdanki znikają, a Malfoy kładzie ręce na stole. – Wtrącił mnie do lochu. Do celi z Weasley i Luną. Był bardzo zły.

Remus unosi brew, gdy widzi lekki uśmiech błąkający się po ustach Draco. – Zły?

- Wściekły. Cholernie, straszliwie, godzinami wściekły. To cud, że żyję.

- A jednak nie udało mu się ciebie złamać.

Draco uśmiecha się odrobinę szerzej. – Nie, nie udało.

- Więc?

- Więc co?

- Więc czemu tu jesteś?

- Nie pozwolę, żeby matka też zginęła za moje błędy – powtarza Draco, a z jego twarzy znikają jakiekolwiek ślady wesołości. Lupin wzdycha ciężko, a potem podnosi się i podchodzi do drzwi. Za pomocą czaru sprawdza, czy Harry wciąż jest na korytarzu, ale piętro wydaje się być puste. Wraca na krzesło i kładzie łokcie na stole, dłońmi podpierając głowę i wpatrując się w Malfoya.

- Rozumiem – mówi w końcu. I chyba istotnie rozumie, bo ze stosu akt wyławia czystą kartkę i podaje Draco pióro. Malfoy kiwa zgodnie głową i zaczyna pisać. Powoli, z rozwagą, by uniknąć skrzypnięcia, bo okazuje się, że nawet w podziemnych salach Hogwartu ktoś może podsłuchiwać.

Muszę tam być, gdy Potter da się złapać.

Lupin stuka różdżką w papier, który pokrywa się natychmiast drobnym drukiem. Skąd ta pewność, że go złapią?

To Potter. Wymknie się bez planu, sam, pod osłoną nocy. Wiem, co zamierza zrobić i nie uda mu się to. Nie lekceważ Czarnego Pana.

- Teraz podpisz tu i tu, jeśli zgadzasz się z zapisanymi zeznaniami. – Jego różdżka znów dotyka kartki.

Co zamierzasz zrobić?

Wszystko, czego będzie wymagać sytuacja. – Pisze, choć „wszystko, czego trzeba, by uratować matkę" kołacze mu się w głowie.

Ale Lupin mu ufa. Tak jak Potter. Złej osobie. Po wszystkim, co się stało. Po wszystkim, do czego został zmuszony i co zrobił z własnej woli. Wciąż w niego wierzą. Jest przecież Ślizgonem, do cholery!

Twoja różdżka znajduje się w gabinecie Snape'a.

Hasło?

Vanitas vanitatum et omnia vanitas.

Jak poetycko.

- Draco?

- Tak, profesorze? – Malfoy podnosi głowę i przypatruje się, jak Lupin wyjmuje z kieszeni fiolkę błotnistego płynu, a potem wrzuca do niej jeden posiwiały włos. Nagle Draco zauważa, jak staro wygląda jego były nauczyciel. Skóra wokół oczu poznaczona jest głębokimi zmarszczkami, a czoło pobrużdżone.

- Dostałem twój list. – List. List, w którym wszystko wyjaśniasz. List, który sprawia, że…

- Ufasz mi – stwierdza Draco oskarżycielsko i zaciska wargi w wąską kreskę. Jego Ślizgońska część rechocze okrutnie na skraju umysłu, który szepcze śmierć, śmierć. Lupin nie odpowiada, patrzy tylko na niego szeroko otwartymi oczami. – Wybrałeś złą osobę. Obaj wybraliście źle.

Jest świadom, ze jego chłodny głos niemal odbija się echem od kamiennych ścian. Remus uśmiecha się tylko lekko, trochę tak, jak Draco wcześniej. Tak, jakby już zwyciężył. – Gdy przyjdzie odpowiednia chwila, podejmiesz dobrą decyzję.

Lupin podaje mu fiolkę eliksiru wielosokowego, a Draco kręci przez chwilę głową. – Właśnie wypełniłem swoje zadanie i uratowałem matkę. Wygrałem. A ty wciąż mi ufasz.

Już nie przejmują się podsłuchem. Bo w sumie kto mógłby podsłuchiwać przesłuchanie, z którego sprawozdanie do jutra będzie znajdować się na biurkach wszystkich ważniejszych postaci Zakonu.

- Nie lekceważ Harry'ego – prosi w końcu Lupin, gdy Malfoy odbiera szklaną buteleczkę i pociąga z niej długi łyk. Esencja Lupina jest biała i przywodzi na myśl pierwszy śnieg, ale i tak smakuje okropnie.

Draco zamyka oczy i myśli, że Gryfoni są głupcami. Wysyłając Pottera do rezydencji Blacków, wreszcie wypełnił wolę Voldemorta. Jego matka jest wolna. On jest wolny.

A potem czuje ból gdzieś w okolicach serca i wie, że to wcale nie przez eliksir.

Może Gryfoni są głupcami, ale za to całkiem mądrymi.

~~...~~

W maju nad jeziorem Draco Malfoy mówi wiele rzeczy.

Stwierdza na przykład od niechcenia, że w Hogwarcie jest szpieg, którego nikt nie podejrzewa. I pyta, kogo Harry by wytypował. A potem godzinami milczą, wpatrując się w nieruchomą taflę. W końcu Draco podnosi wzrok i widzi zęby zaciśnięte tak mocno na wardze, że wyciąga dłoń i dotyka policzka Harry'ego, by choć trochę się rozluźnił.

- A co, gdyby był to Ron?

- Nie uwierzyłbym ci.

- Wiem.

W maju nad jeziorem Draco Malfoy mówi wiele rzeczy. I każda z nich jest prawdziwa.

Koniec części IV.]]> Poniedziałek 23 Kwiecień Poniedziałek 23 Kwiecień http://www.harrypotter-world.pun.pl/viewtopic.php?pid=85#p85 85@http://www.harrypotter-world.pun.pl Œroda 18 Kwiecień Œroda 18 Kwiecień